Even dacht ik afgelopen week: de Sproutstart weblog glijdt af. De spanning is eruit. Het ritme verdwijnt. De aandacht verslapt. De klad zit erin. Misschien dachten meerderen van ons er op die manier over, maar het lijkt opeens verdwenen; de malheur, de flauwte.
Begon het met Mieke en haar openhartigheid? Daarna Edo die opeens uit de kast komt en iets heel dramatisch meldt (toch cool van Desiree ook, haar reactie). Greenseats met een twijfelvraag. Ronnie die heel dapper -en dan druk ik me eufimistisch uit- zijn priveleven en helaas bijbehorende emotie deelt. Roemer die van leer trekt. En Sophie die openhartig haar switch aan de openbaarheid prijsgeeft. Dan mogen ‘de boys’ van Zoof! –soms mis ik ze- wel verdwenen zijn, maar gelukkig gebeurt er weer van alles.
En, bedacht ik me, het kan natuurlijk net zo goed aan mijn gemoed gelegen hebben dat ik alles wat minder rooskleurig zag, de laatste dagen.
Niet dat ik iets te klagen heb, integendeel. Ik heb het zo ontiegelijk druk gehad, dat ik van voren niet meer wist wat ik van achteren in mijn agenda zette. Voor een ondernemer natuurlijk prima nieuws, zeker als er ook nog wat te winnen valt met al die drukte.
Ik heb –om moverende redenen, waar ik zo op kom- een comtemplatieve bui, maar sta me toe even een korte trip door de agenda van de afgelopen –blogloze: sorry- week te geven. De mapjes in mijn Outlook verschuiven razendsnel. Van ‘misschien iets mee doen’ tot ‘new business’, naar ‘hot lead’tot ‘klant’. In die volgorde ook.
Aquafox heeft nu al haar communicatiebelangen bij ons neergelegd, nadat wij hen op de afgelopen Horecava introduceerden met een heus zwembad en Heineken met hen mee ging doen. De oprichter van Aquafox, Bauke J. Bokma de Boer, komt geloof ik binnenkort ook in Sprout.
Bale-Bale, een uniek leefmeubel op Aziatische basis werd klant, en die zullen we voornamelijk in Zuid Europese landen gaan pluggen, te beginnen in ‘good old Barcelona’, samen met Frank Rijkaard en zijn vrouw.
No-Kidding mochten we ook verwelkomen, en dat wordt de eerste (en vooral: de laatste) klant waarvoor wij geheel gratis gaan werken. Omdat het doel ons aanspreekt, omdat het leuke mensen zijn en omdat we er niet alleen een uitgebreid jarenplan voor gaan maken, maar ook een hele bijzondere, interactieve TV commercial.
Samen met De Groot Ontwerpers te Utrecht gaan we het ROC de beste school van (midden) Nederland maken, met Sophie en Jean gaan we een regelrechte aanval inzetten op (nu nog) marktleider De Kunstfabriek, voor Creatie hebben we een hilarisch sterke imagocampagne verzonnen die we op 9 maart aanstaande gaan presenteren, voor de Stichting Goald ligt er een prachtige presentatie aan de KNVB op 8 maart, met Wildpark van Ron van Es wordt er een heel bijzonder (tv)format gekoppeld aan een commerciële partij, de PR campagne voor de website van De Gier | Stam Advocaten staat op punt van losgaan en dankzij Raymond Jansen van Credion Hoogeveen zitten we op 13 maart a.s bij Credion Nederland.
Lust je nog worst? Afgelopen maandag bij Greenwheels geweest… We hebben een proefopdracht! Geweldig pand (na 10 jaar lijken het nog steeds startende ondernemers, volgens mij gaat elke cent in het bedrijf – heel inspirerend) en hele leuke gasten. Als dat niks wordt, eet ik mijn laarzen op. Allebei.
Nog meer leuk nieuws? Gisteren bij MVO Nederland geweest. Mooie club en hele fijne mensen, gaat veel uitkomen, dat voel ik nu al. En oh ja: op zaterdag 11 maart aanstaande geef ik een Master Class Advertising voor de Nieuwe Garde in Groningen.
Hijg, hijg, hijg. Even pas op de plaats.
Morgen, over anderhalf uur as we speak, ben ik jarig. Dat leidt tot melancholie. Mijn goede vriend Edgar –daar is ie weer- Stam had ik gelukkig net even op de MSN. Normaal gesproken bellen we elke dag wel even voor of na ‘kantooruren’ (we hebben beiden dezelfde drive en het zelfde monomane arbeidsritme), maar Edgar is deze week op vakantie in Dubai .
Dan is het contact vanzelf wat minder frequent en toch kan je zoiets missen. Als startende ondernemer en zijn trusted advisor, maar ook als vriend. Eigenlijk is het zijn schuld dat ik The Buccaneers begonnen ben, maar ik ben hem er nog steeds hoogst erkentelijk voor. Vandaag precies een jaar geleden zwierf ik nog van hotel naar hotel, op zoek naar mijn draai. Werkend aan zijn marketingplan 2005 en broedend op dit business model dat uiteindelijk de zaak werd.
Nu staat er een prachtig en beloftevol bedrijf, waarover wordt gepraat en waarin keihard wordt gewerkt door hele leuke mensen aan hele creatieve campagnes. En waarin we zelfs dreigen goed geld te gaan verdienen – maart lijkt ook onze financiele doorbraak te gaan worden waarin we wellicht zelfs voor het eerst break even gaan draaien.
Ik vind mezelf terug in een heus kantoor, met computers, klanten, medewerkers en een Senseo apparaat. Mijmerend achter de laptop, bijna volledig in balans, apetrots en als we niet uitkijken nog stikgelukkig ook.
Morgen heb ik ‘Stichtingsdag’ en hoef ik de hele dag niet te ‘werken’: samen met Corine ga ik de definitieve keuze bepalen voor de 10 doelen die The Buccaneers gaan steunen en trekken we de Stichting definitief van de grond – kijk er nu al naar uit: een cadeautje.
Niks te wensen meer over? Jawel. Zat. Kom ik nog op. Maar bovenaan mijn verlanglijstje staat nog die ene Grote Klant, die klapper. Daaronder: een ‘tonnetje’ durfkapitaal om mee te kunnen investeren. En last but not least: een jaar waarin we goed en gestaag kunnen groeien om tot minstens 2020 de basis te leggen voor een initiatief waar iedereen beter van wordt.
