Dat ze er in de reclamewereld af en toe een bedenkelijke moraal op na houden, wist ik al. Maar dat het me zelf nóg een keer zou gebeuren, had ik -naief als ik blijkbaar toch ben- niet kunnen bevroeden. De afgelopen week is me iets overkomen, waar ik nog steeds met stomheid door geslagen ben. Iets dat ik volslagen niet heb zien aankomen - toch een minpuntje voor een ondernemer die altijd een paar zetten vooruit moet denken en pretendeert een vooruitziende blik te hebben. Cor Noltee, mijn nieuwe partner, is van de ene dag op de andere vertrokken. Weggekaapt door een 'bevriend' bureau. Inmiddels is alles weer geregeld en onder controle, maar het was wel even een wereldrecord 'bordjes in de lucht houden'.

Uiteraard zit hier ook een mooi verhaal aan vast. Inmiddels kan ik er wel om lachen, maar ik heb vorige week een aantal malen zitten koken van woede. Ok, daar gaan we.

Elk jaar komt er een speciale uitgave van Revu uit,  de zogeheten 'Reclame Revu'. Dat is een blad dat ter gelegenheid van de ADCN-uitreiking op 13 april uitkomt en dat voornamelijk over de reclamewereld zelf gaat. Dit jaar is het thema van het blad 'Relaties' - sic.

Wij werden gevraagd om één van de 5 fake-advertenties te maken in het blad, en kregen 'toevallig' de briefing 'maak een advertentie over het afscheid van een relatie'.

Cor en ik togen -nog vol energie van onze beslissing om partners te worden- aan de slag en kwamen met een aantal aardige concepten. Die dienden vorige week donderdag -de dag dus dat Cor werd aangekondigd in de Adformatie- gepresenteerd te worden aan de hoofdredactie van Reclamerevue.
Dat is een gezellig treffen van 'topteams' uit het vak, waar natuurlijk ook flink wordt bijgekletst.

Het was een geweldige avond. Veel vrienden en kennissen die ik lang niet had gezien (voor mij hoeft die scene niet meer zo, dus zo vaak zie ik mijn 'concullegas' niet) gesproken. Waaronder Enrico Bartens, thans Creative Director van Tequila.

Bij binnenkomst stelde ik Cor voor als mijn nieuwe partner, voorzover dat nog nodig was: iedereen leest natuurlijk de Adformatie. Ik introduceerde hem bij de 'mannen' en we vierden een gedenkwaardige avond.

De dagen erna werkten Cor en ik flink door aan het bureau. Veel new business, veel klussen te doen, veel te organiseren. Afgelopen woensdag -de dag dat Cor en ik eigenlijk niet werken wegens vaderlijke verplichtingen- belde ik hem met goed nieuws: twee nieuwe klanten hadden zich aangediend. Hij klonk wat 'stillig'. En zei: "ik moet met je praten. Enrico heeft me een baan aangeboden bij Tequila. Ik ben er net wezen praten en denk dat ik het doe".

(...)

En nog eens:

(...)

Eenmaal bijgekomen, liep ik de rest van de dag enigszins verdwaasd rond.

En de dag erna ging het hard. Cor kwam langs en we hebben gelunched. Ik neem hem niets kwalijk: Cor heeft een hypotheek en twee kinderen en zo'n baan, daar kun je moeilijk nee tegen zeggen. Een topsalaris, blikken secretaresses die alles voor je regelen en mooie, grote klanten.

We kwamen dus overeen dat hij per direct vertrok, want ik hou niet van half/half. Zo zitten Tequila en The Buccaneers bijvoorbeeld als twee enige overgebleven bureaus in een pitch om een groot schoenwinkel account - risicos kunnen we ons niet veroorloven.

Persoonlijk vind ik het jammer. Erg jammer. Cor en ik waren een 'match-made-in-heaven', en het is een goeie vent. Zakelijk was het even grommen, maar ook dat is inmiddels opgelost (waarover in een andere post meer).

Maar wie ik het wel erg kwalijk neem, is Tequila. Of beter: Enrico. Het kan aan mij liggen, maar bnnen mijn ethische kaders is het 'not done' om iemands nieuwe partner achter iemands rug om te verleiden met een baan, terwijl je hem helemaal niet kent. En hij -Gvd- nog persoonlijk aan je is voorgesteld door diezelfde 'iemand'. Kortom: een hele bedenkelijke streek, die ik dat bureau voorlopig even niet vergeef. Zo zie je maar weer: je kunt niemand vertrouwen.

Goed, maar daar hadden we dus nog geen advertentie mee in Reclame Revue. Omdat het thema 'afscheid nemen van relaties' is, kon ik geen betere bedenken dan de hier afgebeelde. 'Dag Cor, succes bij Tequila.' Daaronder ons logo en een klein sjiek regeltje: 'deze advertentie werd helaas mede mogelijk gemaakt door Enrico Bartens'.

Reclame Revue plaatst hem niet. Te persoonlijk, vinden ze. Kunnen ze niet maken. Ok, daarom plaats ik hem maar hier. En wie nog wil weten wat voor rare fratsen Tequila allemaal aan het uithalen is om aan personeel te komen: zie hier. Dat krijg je, als je opeens een account als McDonalds in je schoot geworpen krijgt.

Ok, genoeg gejankt en met modder gegooid. We gaan weer lekker positief door en ons op leuke dingen richten. Genoeg te doen: afgelopen vrijdag haalden we Fair Trade Original binnen als nieuwe klant. Voor hun afdeling 'Out-of-Home' gaan we regelen dat het Nederlandse bedrijfsleven en masse aan de Max Havelaar koffie gaat.

En Cor: succes. Dat meen ik oprecht. Binnenkort drinken we wel een kop Fair Trade koffie en lachen we er samen om.