Als we dan toch opschudding veroorzaken dan doe ik ook nog een kleine duit in het zakje. Gelukkig niet zo heftig als Roemers bom, maar toch genoeg om een schokje te veroorzaken.

Wat is het geval? Het spaarpotje is op. Sinds het eind van mijn zwangerschapsverlof in april vorig  jaar (en dus sinds het eind van mijn salaris van 32 uur per week) missen we een substantieel deel van het inkomen. Toch was onze spaarpot redelijk. Zelfs zo redelijk dat ik er een eigen bedrijf mee kon starten. Maar nu is de spaarpot leeg.

Dus ben ik aan het rondneuzen geweest en heb diverse open sollicitaties gestuurd. Wie weet kan ik ergens wel een zwangerschapsverlof opvangen. Zwangerschapsverlof heeft een overzichtelijke duur (4 maanden), waardoor ik daarna weer volledig verder kan met Maison d'Art.

Eerst dacht ik: "Dat is geen optie, 4 maanden werken en daarnaast nog bezig zijn met je eigen bedrijf". Maar na navraag gedaan te hebben bij meerdere ondernemers, kwam ik tot de ontdekking dat het vaker voorkomt. Deze week nog had ik iemand aan de telefoon (o nee, Skype) die ook weer voor 2 dagen ergens in dienst ging. Alleen allemaal gaven ze aan dat dit niet langer mocht duren dan een half jaar - dat was echt het maximum. Dit bleek trouwens wel sterk af te hangen in welke branche men werk zocht. Dat ze er een maximum aan stelden heeft te maken met de focus die je anders kwijtraakt. En dat was nou precies ook mijn dilemma.

Maar....in de tussentijd ga ik gewoon door! Alleen dan een tandje minder.

Volgende week woensdag, 9 uur, zit ik bij een instelling voor Algemeen Maatschappelijk Werk in Barneveld. Vacature: 4 maanden zwangerschapsverlof opvangen. Mooier kan ik het me niet wensen! En de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er ook wel zin in heb: mijn "oude" vak uitoefenen, met collega's samenwerken, en een paar dagen per week in een andere omgeving vertoeven.