Ik heb even getwijfeld over de titel van deze post. 'Luctor et emergo' had namelijk ook goed gekund. Toch maar gekozen voor een fijne kreet uit mijn verleden met Maarten Bakker en een plaatje van de Phoenix uit de as. De as, ja. Laten we het daar eerst eens over hebben, voor ik mijn wedergeboorte beschrijf. Er is veel gebeurd, niet alleen zakelijk, maar ook op persoonlijk vlak. Teveel om op te noemen, dus ik hou het bij de kern. Verdween ik na mijn laatste post 'Op' naar Frankrijk om onder meer in Chartres bij te tanken - hoe anders kan het gaan. John Lennon zei het al: "Life is what happens to you, while you are busy making other plans". is maar deels waar, want mijn God, wat ben ik zelf verantwoordelijk geweest voor de shit die over me heen kwam. Ik heb het veel te ver laten komen.
De retraite waar ik zo aan toe was, is niet de week van bezinning en zelfreflectie geworden die ik mij voornam. Op woensdag was ik door omstandigheden al weer terug in Nederland. Met een afgesloten mobiel nummer (dat was raar, want de rekening was net betaald). Ik rook dus onraad, voelde nattigheid. Die vrijdag bij thuiskomst (mijn kantoor zit onder het huis) werd ik geconfronteerd met een inbraak/insluip.
3 laptops weg. Alle back-ups. De boekhouding weg. Mijn werktas met alle notities. Het telefoontoestel op de zaak. Mijn bankpasjes. En nog een zwik dingen. Maar het ergste van alles: alle digitale data van anderhalf jaar beuken, zwoegen, sleuren. Al mijn klant- en contactgegevens, alle administratie, alle voortgangssheets, alle planningen, alle attachments, alle new business leads en al mijn in 18 jaar tijd gemaakte werk. Ik heb echt even staan denken: ik kap ermee.
De afgelopen twee weken heb ik als een kip zonder kop rond gelopen. Niet zelden jankend, zwevend tussen zelfbeklag, murwgebeukte gelatenheid en extreme woede. Niet wetende wat er nu gedaan moest worden, waar ik aan toe was en waar het heen moest. Twijfelend of ik wel door moest en zo ja: waarom?
Noodgedwongen heb ik mijn 'vakantie' verlengd, af en toe via webmail mijn mail gechecked (en vervolgens snel weer afgesloten: alleen het checken koste me al teveel energie) en ik heb diverse klanten en leads helaas uit mijn klauwen moeten laten vallen.
Gek genoeg, van wat ik dan zo af en toe via internet en voicemails kon achterhalen, stroomden de klanten en de klussen binnen. New Figure, bijvoorbeeld. Het Voedingscentrum in Den Haag. Paul Mitchell Cosmetics, Het prins Claus Conservatorium in Groningen, Credion wil graag door en als klap op de vuurpijl AGA Fornuizen. Het kan raar lopen.
Afgelopen weekend begon het zaad van ambitie en doorzettingsvermogen weer langzaam te bloeien. Ondernemen is incasseren (het leven zelf ook) en tot nu toe ben ik altijd van elastiek geweest. Dus waarom nu niet? Vanochtend trok ik mezelf aan mijn haren uit de modder en ben weer aan de slag gegaan. Er moeten centjes worden verdiend en ik heb een verantwoordelijkheid - niet alleen naar mijn klanten en alle mensen en bedrijven die inmiddels bij The Buccaneers betrokken zijn, maar vooral: naar mezelf.
As we speak, wordt de zaak nu van boven tot onder geboend. Alle zooi en shit eruit. Straks komt nieuwe klant New Figure die een commercial wil, daarna eens even een flinke lunch met Ayman, daarna ga ik de stapel van 3 weken post openmaken, dan komt groede vriendin Annedien Hoen -ook voor een zakelijk uiterst interessant project waar we mee bezig zijn samen met MSN- en om 16.30 zit ik bij Roel Pieper naar aanleiding mijn post tijdens de Paasdagen.
Vanavond naar Doetinchem om hopelijk eindelijk de samenwerking met CAPAY definitief te beklinken, waardoor onze hele back-office bij hen komt te liggen en ik me alleen nog maar in Amsterdam hoef te concentreren op die dingen waar ik goed in ben en die ik leuk vind: concepten bedenken en verkopen, new business jagen en mensen verbinden. Zou mooi zijn, en eigenlijk ook een randvoorwaarde om er een leuker en minder hectisch tweede half jaar van te maken.
Door een rare speling van het lot zit de kans erin dat ik mijn zakelijke spullen nog terugkrijg (nou ja: 'krijg') ook, dus dat wordt een belangrijke week, deze week. Maar een ding is zeker: voortaan doe ik alleen nog maar wat mijn gevoel me ingeeft - daar heb ik veel te weing naar geluisterd, het afgelopen jaar. Want stiekum wist ik natuurlijk wel dat er nog een heleboel losse eindjes waren en dingen die ik veel eerder en veel beter had moeten regelen. Dom, maar hé: dit is de eerste dag van de rest van mijn leven. Knokken gaan we, tot we er definitief bij neervallen.
Dat dat voorlopig niet hoeft, bewijst ook de Get-a-Life Masterclass van Sprout in samenwerking met Managementcentrum De Baak, waar ik op uitnodiging van Peter Rikhof (thanks nog!) te gast was samen met -daar is ie weer (en gelukkig nog steeds)- Edgar Stam. Ik sleepte me op mijn tandvlees ernaar toe, maar ik was blij dat ik ging. Het is goed om te weten dat andere ondernemers tegen dezelfde dingen aanlopen en dat er altijd een uitweg is.
Vanaf vandaag gaan we alles anders doen. Behalve één ding dan: ik ga weer heel regelmatig posten op Sproutstart, net zoveel als in het begin. Het deed me erg goed om de hartverwarmende reacties en mailtjes van diverse lezers te ontvangen in de afgelopen weken, en zeg nou zelf: ik kan jullie toch ook niet in de steek laten? De beuk erin!
PS: Voor wie er interesse in heeft, twee boeken hebben me er behoorlijk doorheen gesleept de afgelopen weken: 'De Kracht van het Nu' en 'Een Nieuwe Aarde' van Eckart Tolle. Doe ermee wat je wilt.
