Grappig dat mijn laatste post over hard werken ging en dat daar behoorlijk op gereageerd werd. Hoewel... grappig? Er is eigenlijk niets leuks aan. In de verste verte niet - ik ben zelf namelijk op. Van begin af aan heb ik heel open geschreven op Sproutstart, dus ik heb geen zin om er nu doekjes om te winden: ik ben aan het eind van mijn Latijn. Maar ja, ook dat hoort bij ondernemen en alleen maar juich-verhalen hebben we ook niets aan. Vandaar dus dat jullie me even een tijdje gemist hebben. En dat jullie me vanaf vrijdag ook nog even moeten missen: van 5 tot en met 14 mei gooi ik de winkel even dicht. Letterlijk.
Ik heb er op de kop af precies een jaar op zitten. Van een laptop in een hotel naar een heus kantoor waar we met een aantal geweldige mensen (Wieteke en Annemarie: vooral dankzij jullie hou ik het vol. Hulde - jullie zijn toppers!) de schouders eronder zetten.
Van een ruw idee naar een gedachtegoed met bestaansrecht. Van een businessplan naar een onderneming. Van een lijstje contacten naar een goedgevulde portfolio met klanten en opdrachten.
Eigenlijk is het een beetje te hard gegaan. Werd ik in november opeens overspoeld door de media en was ik daar eigenlijk nog niet klaar voor, ook heb ik een aantal minder prettige ervaringen met beoogde partners en samenwerkingsverbanden.
We hebben de bordjes in de lucht gehouden, maar nu is het tijd voor afstand.
De vragen die ik mezelf ga stellen:
* Ga ik door of niet? En zo ja: op welke manier?
* Ga ik een gedeelte van de aandelen afstoten aan een ander bureau, of niet?
* Wie wordt mijn nieuwe partner en waar haal ik hem of haar vandaan?
* Voor wat soort klanten wil ik wel en voor welke wil ik niet (meer) werken?
* Verdeel ik mijn energie wel op de juiste manier?
* Krijg ik er nog energie van, word ik nog enthousiast?
* Waar zitten onze sterke punten en waar onze zwakke? Hoe ga ik die te lijf?
* Waar haal ik dat f****ing junior team vandaan dat steeds harder nodig wordt?
* Welke poppetjes moeten op welke plek, waar haal ik die vandaan, hoe gaan we die betalen?
Kijk, het antwoord op de eerste vraag weet ik natuurlijk wel. Maar ik wil het alleen als de zaken anders gaan dan het afgelopen jaar. Als ik niet meer met 5 verschillende (en vaak tegenstrijdige) petten op hoef te lopen. Als ik me kan concentreren op wat ik leuk vind en waar ik goed in ben, en de rest zoveel mogelijk kan overlaten aan anderen. Als ik de boel nog efficienter kan maken en onze liquiditeitspositie snel kan verbeteren - per slot van rekening moet er ook geinvesteerd gaan worden (belachelijke zin eigenlijk, voor een creatief, nu ik hem zo teruglees. En dat geeft ook gelijk het 'pijnpunt' aan).
Als ik terugkom, over anderhalve week, is er op kantoor een server geinstalleerd. En een CRM systeem. En een projectadministratie. Dat gaat al flink helpen, denk ik.
Als ik terugkom liggen er 4, 5 campagnes op me te wachten die ik moet bedenken en verkopen.Ook fijn. Maar nu even niet.
Als ik 's ochtends mijn computer aanzet, kijk ik met zorg naar de dichtlopende mailbox in plaats van met plezier. Als ik even een scriptje moet tikken en naar een productiemaatschappij moet mailen, lijkt het alsof ik mijn huiswerk met tegenzin moet doen. Als ik een uurtje koffiedrink met een bezoeker, ben ik bekaf. En als ik een virus ontdek in mijn computer (die overigens Godzijdank gered is - vorige week was ik hem 5 dagen kwijt bij de PC dokter en hadden we ook nog eens 4 dagen geen internet wegens een kabelbreuk bij de provider), krijg ik zin om de stekker eruit te trekken. En dan heb ik het niet over de laptop.
Niet goed. Om nog maar te zwijgen van de overige gevolgen van het harde werken. Mijn relatie heeft het niet overleefd. En het tempo en de duur van migraine-aanvallen baren me zorgen.
Pas op de plaats dus. Vanaf 14 mei ben ik er weer: "Nieuw, nu sterk verbeterd!"
Reacties
@ jornt,
jij ook hier..... was nieuwsgierig geworden na je post hier. mar helaas de link naar je weblog werkt niet.
succes iig!
@gar
en herbert? is de batterij weer lekker opgeladen? zit nl met smart te wachten op een post van je ;)
hang in there buddy!
@gar
Herbert,
Je was weg en nu weer terug. Zo gaat dat in de cirkel die het leven is. Buddha moet streng zijn. Om concreter te worden en te vertrouwen op je aardse zijn, want op dit weblog bewegen veel mensen, goede vrienden en zij die vinden dat zij dat zijn.
Het probleem van een weblog is trouwens dat je niet alle reacties leest maar alleen het aantal registreert. Kwantiteit wint het dan soms van kwaliteit. Geenstijl of welstijl? Buddha wil je vragen: welke van de twee jaag jij na in jouw zoektocht op deze aarde? Hieronder heeft men het over 'Suc6' en 'goeroe boeken'! Duw die mensen het houtvlot af op de rivier van het heden naar de toekomst.
Rivieren, goeroes en Suc6; Herbert. Buddha hoopt dat je een beetje losgekomen bent van de alledaagse materie en dat je je weer kan richten op hele kleine dingen; mooie dingen. Even niet op de stroomversnelling; nee; wees zelf die versnelling, of vertraging. Buddha gunt je het kleinste; en niet omdat het klein is, maar groot in al z'n kleinheid.
Contemplatie, goed voor de man die de aardse zaken even los kan laten en zich los kan maken van een Economie II-balans, om tot ongekende hoogte te geraken.
Oja, Herbert. Even heel erg aards; Buddha heeft het nooit zo ver geschopt maar kan jij niet even terug in de jury van 14, Esprix, San-accentjes, vergulde meetlatten, looien apen, etc. Zo slecht was het niet!
Trouwens: Buddha steunt Ayaans initiatief en ook dat van Angelina Jolie!
Terug op koers met die tanker en door met de Buccaneers!
B.
buddha | 15 mei 2006 22:29:17
Hoop dat het heeft geholpen!!
Corine | 15 mei 2006 18:34:45
Beste Herbert en andere lezers,
Heerlijk zo'n weekje er tussenuit. En als ik je verhaal zo lees is heb je dat weekje vakantie inderdaad verdient. Was het maar voor iedereen weggelegd,, ook voor diegenen die het ECHT verdienen maar niet in de gelegenheid zijn. Ken je dat? …. Het hopen dat iemand eens aan je denkt wanneer er op de radio zo’n oproep is voor ‘wie zou jij op reis willen sturen? Wie vind jij dat het echt verdient?’
Nou, de telefoon blijft bij mij angstvallig stil. En ik durf stellig te zeggen dat er niemand is die het meer verdient als ik. Degenen die mij kennen zullen dat beamen. Toch zit er voor mij niks anders op dan te blijven werken om de zogeheten ‘vicieuze cirkel’ te doorbreken.
Vijf jaar lang, 24/7 … dat zijn omgerekend 1825 dagen dat ik toch zeker wel non-stop aan het bouwen ben aan mijn bedrijf. Honderden business en marketing concepten ontwikkeld, alleen maar enthousiaste reacties van een ieder met wie ik praat voor hetgeen waar ik mee bezig ben, een enorme database opgebouwd van 25.000+ concepten, een creatief brein voor non traditioneel denken waardoor bijna de rimpels in mijn kop komen te staan omdat het brein zich wat ruimte moet verschaffen voor verdere groei …. en nog steeds schaar ik mij onder de categorie ‘starters’. Veelal durven bedrijven het niet aan, omdat ze dan vragen ‘wat ik eerder in de markt heb gezet’ … onvoorstelbaar gewoon.
Het mooie daarbij is dat ik wegens het gebrek aan daadwerkelijk concreet succes ook al langere tijd gewoon de sollicitatie in ben gegaan, om een nieuwe weg in te slaan. En dan zou je denken dat een bedrijf iemand als ik zeker op zijn waarde zou schatten. Maar wat zijn de reacties: wederom alleen maar lof en enthousiasme voor wat ik heb gedaan/ doe, maar mij een kans geven? Of ik zit al op een senior functie (wat ook zo is), terwijl ik nog nooit een junior functie heb bekleed wat ze als reden aanvoeren, of ik heb geen relevante werkervaring van bijvoorbeeld twee jaar aan bureauzijde (vijf jaar lang 24/7 eigen ondernemerschap en persoonlijke ontwikkeling telt blijkbaar niet), of ik ben te creatief voor de functie. Kortom, ook hier een vicieuze cirkel ….
En nog steeds geef ik niet op en blijf ik die berg beklimmen, waar de Kilimanjaro niets bij is. En het topje is ook zeker in zicht, maar schijn lijkt soms te bedriegen …. Maar ik zal er komen, al is het met een creatieve omweg. In die zin ben ik dus eigenlijk al vijf jaar op vakantie, maar het is een barre tocht, doch een groot avontuur. En als ik die top dan eindelijk behaal, dan is dat volledig op eigen kracht door investeren, investeren en investeren en vooral door in mezelf te blijven geloven. En die zon vakantie, ach … die komt wel, als het maar niet te lang op zich laat wachten. Misschien komt er binnenkort wel weer een radio oproep … mijn telefoon staat in ieder geval op scherp. Net als ikzelf … want ik ben deze week begonnen met de actieve voorbereiding van The Ultimate Business Challenge (een concept strategie voor succes welke ik al een poos geleden heb bedacht)!
Ik nodig een ieder uit om een kijkje te nemen op mijn onlangs geopende weblog www.kckssunlimited.web-log.nl en daarbij met name het eerste log van 7 mei te lezen voor verdere achtergronden over deze challenge.
Graag kom ik in contact met mensen, ondernemers en bedrijven wie The Ultimate Business Challenge en mijn persoonlijk verhaal aanspreekt …. Om deze Challenge op welke manier dan ook te ondersteunen. It’s time to KCKSS!
En wie weet zullen Herbert en ik elkaar op meerdere punten kunnen vinden. Een eerste stap is hiertoe een aantal weken geleden reeds gezet. Herbert, fijne vakantie en ik spreek je later!
Groet!
ps. junior team? ga je licht opsteken bij de eindexamen expositie van de willem de kooning academie in rotterdam. daar komen al veel goeie creatieven vandaan. voor info over datum: 010-2414788
hjarald
herkenbaar jongen. goeie beslissing om even pas op de plaats te maken en weloverwogen een sterkere start te maken. ik volg je al een tijdje en heb respect voor je drive van voor zonsopgang tot in de hele late uurtjes ( dat tekent de ware entrepreneur) maar je wist natuurlijk als geen ander dat je wel met roofbouw bezig was. zei de pot die de ketel verwijt ;-)
twee dingen heb ik je te melden: blijf positief (maar dat lukt wel denk ik) en leer delegeren (daar heb ik een harder hoofd in, dus werk daaraan. vertrouw mensen meer toe, ook al doen zij het anders dan jij het zelf gedaan zou hebben. je kan gewoon niet alles alleen doen)
kut dat je meisje het niet bij kon benen, ik vond jullie wel een mooi stel. enne die partner.... ach je weet waar je heen kan bellen en anders heb je even de tijd om dat te bedenken. haha
a smile a day keeps your migraines away.
enne.... als je in de buurt bent.... de koffie staat klaar.
mazeltov hjarald
Herbert, je post is niet opwekkend, maar van sommige reacties eronder krijg ik braakneigingen. Of ik dan wat beters te melden heb? Ik heb in ieder geval een voorstel:
Je belt me op, we maken een afspraak, ik kom naar je toe en ik geef je precies waar je om vraagt: een goed gemikte, welverdiende en broodnodige schop onder je overgetalenteerde achterwerk.
Heulemoal veur niks. En ik garandeer je dat het de moeite waard is.
Succes met het nemen van beslissingen, Richard
Hey Herbert,
Been there, done that. Komt volgens mij wel (veel?) vaker voor in de reclame. En als ik je verhaal lees, heb ik het zelfde meegemaakt, maar dan nog (grof geschat) 10x erger. Je moet jezelf uiteindelijk uit die neergaande spiraal helpen denken, en ik weet dat je er nu niet op zit te wachten, maar ik heb toch een tip voor je. 't Klinkt erg 'corny' maar 't werkt serieus (en ik spreek uit ervaring). Pak een luie (strand) stoel, zoek een lekker plekje op waar je ongestoord kan terugtrekken. En verrijk je geest met 'De geluks formule' van Stefan Klein. Nee geen sweverig boek. Maar goed geschreven, psychologisch en wetenschappelijk. Doe lekker rustig aan.
Suerte y hasta luego, Patrick
Patrick | 8 mei 2006 13:48:56
He Herbert,
Doen, doen, doen. Ga lekker relaxen, trek die stekker eruit.
Voelt een beetje als onze Peru 'break', very much needed en een nodig moment van reflectie. Een terugkerende conclusie na dit soort momenten is dat je zaken in balans moet houden. Je moet niet doorgaan tot je 'op' bent, je moet regelmatiger opladen. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, kan jaren kosten tot je dat echt kan.
Ik kan het ook nog steeds niet goed, zaken loslaten, stoppen met werken. Balans houden, nee zeggen. Maar na mijn 'take a step back and take a deep breath - break' naar Peru lag mijn relatie ook zo goed als op straat, maar toen we op het randje stonden en er overheen keken, bedacht ik me toch wel ik de boel niet goed georganiseerd had en op die manier nog vele relaties aan diggelen ging gooien.
Dus balans begint ook bij jezelf en van daaruit kun je aan alles bouwen, je bedrijf, je leven, alles. Nou ken ik jou en de situatie niet goed genoeg, maar ik werd geinspireert dit stuk te schrijven.
Pak er een paar goeroe boeken bij, wellicht kan je er iets mee, maar zoek het in je zelf. Suc6, relax en hopelijk laadt die batterij weer op.
niels | 4 mei 2006 22:11:43
Hee Herbert, de mooiste dingen komen uit de stilte en de stront. Ik bel je als je weer terug bent. Hartelijks, Jean.
Jean | 4 mei 2006 20:35:07
Hee Herbert, de mooiste dingen komen uit de stilte en de stront. Ik bel je als je weer terug bent. Hartelijks, Jean.
Jean | 4 mei 2006 20:34:59
Hoi Herbert,
Het is heerlijk om even lekker nergens aan te denken. Lekker niks te doen. En simpelweg de indrukken om je heen te beleven.
Als je de vragen bekijkt die je jezelf stelt, dan komt het op mij toch een beetje over als een werkvakantie. Doe lekker niks!
Eenmaal terug beantwoord je die vragen toch wel... want alle antwoorden zitten al in je.
Stel het belangrijkste voorop, dat ben jij. En je lol in het leven.
Heel veel plezier en verveling toegewenst!!
Groetjes,
Mieke | 4 mei 2006 12:11:32
Heftig Herbert,
Sterkte. Rust een beetje uit. We kunnen je niet missen hier :-)
groetjes, Desiree
desiree | 3 mei 2006 22:13:38
Herbert, ik wil je bij deze een goede vakantie wensen (pak je rust jongen) en uitnodigen voor onze eerste Sprout Masterclass die we samen met de Baak organiseren met de toepasselijke titel: Get a life! Deel je ervaringen en gevoelens, je bent niet de enige ondernemer in Nederland die even behoefte heeft aan een bezinningsmoment omdat hij of zij zichzelf dreigt op te blazen. Het is op woensdag 24 mei, vanaf 15.30 uur in Driebergen, laat me even we weten of je komt
komt.
Peter
http://www2.sprout.nl/masterclass/
Plaats een reactie
Grappig dat mijn laatste post over hard werken ging en dat daar behoorlijk op gereageerd werd. Hoewel... grappig? Er is eigenlijk niets leuks aan. In de verste verte niet - ik ben zelf namelijk op. Van begin af aan heb ik heel open geschreven op Sproutstart, dus ik heb geen zin om er nu doekjes om te winden: ik ben aan het eind van mijn Latijn. Maar ja, ook dat hoort bij ondernemen en alleen maar juich-verhalen hebben we ook niets aan. Vandaar dus dat jullie me even een tijdje gemist hebben. En dat jullie me vanaf vrijdag ook nog even moeten missen: van 5 tot en met 14 mei gooi ik de winkel even dicht. Letterlijk.
