"Wat? Maar dat kan jij helemaal niet!" zei een oud-collega lachend. Ze hoorde dat ik voor een dag redactiewerk zou doen bij mijn voormalige werkgever. Daar maak ik nog wel eens reportages voor, maar daar aan het bureau zitten?!?
Dat had ik zelf ooit gezegd, dat ik dat niet kan. Ik ben leuk met live-microfoons, opname-apparatuur en reportages. Maar achter een bureau gaan zitten en redacteur zijn... dat is niet mijn sterkste kant. Ik kan onderwerpen slecht uit handen geven en ik vind het ook niet leuk. Toch werd ik er voor gevraagd.
Op de redactie van een radioprogramma heb je grofweg twee functies. Je bent redacteur of verslaggever. Dat laatste was ik, tot een half jaar geleden. Als redacteur moet je onderwerpen voor het programma verzamelen, die voorleggen en bespreken in de vergadering, dan rondbellen op zoek naar de juiste spreker, een opzet voor het gesprek maken en dat vervolgens overleggen met en overdragen aan de presentator.
Ik deed dat werk zelden. Ik was er niet goed in. Ik wilde het gesprek dan zelf doen en raakte doorgaans gefrustreerd als de presentator die ene vraag die ik zo graag nog wilde horen niet meer kon stellen. Gelukkig was ik verslaggever en hoefde ik het dus ook amper te doen.
"Ze moeten wel erg omhoog zitten, willen ze jou daar voor vragen," grapte een andere ex-collega. Ze zaten gisteren ook wel wat verlegen om mensen; anders was ik er zeker niet voor gebeld.
Eerst zei alles in mij NEE. Geen leuk werk, ik heb het druk genoeg, het betekent filerijden en ik heb geen zin. Toch heb ik ja gezegd.
"Als ik nee had gezegd, had ik waarschijnlijk een half jaar geen reportage meer voor jullie mogen maken," zei ik tegen de ex-collega's, in het gehoorbereik van de eindredacteur. Die moest lachen.
De sfeer is goed, dat is belangrijk. En het was best een leuke dag gisteren. Het zijn fijne collega's en het werken ging goed. Zo word ik wel weer eens gebeld. En dan gewoon weer voor een reportage, graag.
