Zo die staat,punt! Vanaf dit moment heb ik het lezerskamp verdeeld in de groep die dit arrogant vindt, en de andere groep zijn evangelisten uit de categorie John de Manager van de bekende soepreclame. Ook ik moet bekennen, dat ik de ene week in het ene kamp zit en de andere week in het andere. Vooral als het goed gaat, voel ik mezelf king of the world, als het even wat minder gaat kots ik ook op al die mannetjes die wel succes hebben.

Tijdens de opening van het Re-ticket kantoor in ons verzamelpand (in de ow zo hippe oude Parool-toren in Amsterdam) kreeg ik van mijn oud-huisgenoten het boek 'Beter' van Maarten van der Weijden. Maarten werd tijdens de Olympische Spelen van Peking eerste op de 10 kilometer open water zwemmen na een periode van acute leukemie. Als u bij 'Komt een vrouw bij de dokter' van Kluun al vochtige ogen kreeg, dan kunt u dit boek ook beter laten liggen. Al gaat eigenlijk in essentie maar een klein gedeelte van het boek echt over de ziekte die hij ondergaat, althans zo omschrijft hij het zelf. 'Beter' gaat niet zozeer over het beter worden van de leukemie, maar meer over het Beter worden in het zwemmen. En vooral de keuzes die hij daarvoor moet maken.

Elke training een paar tienden van een seconde sneller willen zijn, expirimenteren met bepaalde zwembroeken, slapen in 'hoogte-tentjes' om zo meer rode bloedlichaampjes aan te maken om uiteindelijk weer beter te presteren. In de Appie kiezen voor rijst of pasta? Met je vriendin even de stad in of rusten in je hoogte-tentje? Keuzes, keuzes, keuzes. En die moeten uiteindelijk bijdragen aan het succes. Het succes betaalde zich uiteindelijk uit in een gouden plak maar Maarten heeft daar veel voor moeten opofferen. Z'n relatie liep er zelfs stuk op! Alles voor het zwemmen.

Zo zie ik het ook bij mijn eigen sport. Niet zozeer in mijn hockeyteam, want wij spelen zo laag dat we niet eens kunnen degraderen. Maar in Dames 1 van onze club zitten een aantal meiden die ook in Peking goud hebben gewonnen. En ook dat hebben ze niet zomaar gekregen. Sommigen hebben er zelfs hun studie voor stopgezet om zich alleen maar te concentreren op de Spelen. Er was maar één doel: Goud halen in Peking! Niet meer en niet minder.  

Is ondernemen ook topsport? Moeilijke vraag. Ik ben wel van mening dat als je een beetje op je eten let en een beetje aan sport doet, je gewoon iets lekkerder in je vel zit en net even dat beetje extra kan geven. Vaak net het verschil tussen wel of niet die mooie assist, wel of niet die strafcorner, wel of niet die klant binnenhalen. Ik merk nu ook met Re-ticket dat het steeds drukker gaat worden, wat heel goed is, maar ik heb wel minder tijd voor mijn vrienden en andere leuke dingen. En het ergste vind ik misschien nog wel, dat ik soms zo 'blind' ben dat ik het helemaal niet erg vind om er voor te gaan met Re-ticket. De coach van Maarten van der Weijden zei: 'Bij elke keuze die je maakt jezelf afvragen of het je kan helpen dichter bij je doel te komen.'

Een mooi gegeven, al zeg ik het zelf. En als hij mij helpt om met Re-ticket ook 'Olympisch Goud' te halen, dan zal ik het zeker niet laten.