"Wat? Maar dat kan jij helemaal niet!" zei een oud-collega lachend. Ze hoorde dat ik voor een dag redactiewerk zou doen bij mijn voormalige werkgever. Daar maak ik nog wel eens reportages voor, maar daar aan het bureau zitten?!?

Morgenavond presenteer ik een radioprogramma! Ik schrijf dat met een uitroepteken, omdat ik het erg leuk vind. Het is niet zomaar een programma, maar het is De Avonden, het kunst en cultuurprogramma van de VPRO. 

Dit is de derde keer dat ik dat doe. Drie uur lang mag ik gasten interviewen, muziek aan- en afkondigen en vertellen waarover we het gaan hebben. Het is een bescheiden rol, maar wel een belangrijke en ik bereid me er elke keer goed op voor.

"Je maten zullen je allemaal voorbij rijden in hun nieuwe auto's." Dat was de waarschuwing die een coach mij zo'n tien jaar geleden gaf. Het kwam aan, want ik hou stiekem best wel van mooie auto's. Ik was net begonnen als kleine zelfstandige en zijn boodschap was dat ik niet moest denken dat ik als ondernemer zou zwemmen in het geld.
Zijn uitspraak is mij altijd bij gebleven. Het klopte dat indertijd mijn studievrienden al rap een baan met lease-auto hadden. Dat waren mooie wagens en ik kon er niet aan tippen. Ik reed in grijs kenteken busje, want dat was lekker goedkoop.

Gisteren merkte ik weer eens het verschil tussen werknemer en zelfstandig ondernemer. Ik ruimde wat oude administratie op. Daarbij kwam ik een dikke stapel brieven van de pensioenorganisaties van mijn vorige werkgevers tegen. Nooit gelezen.

De reden dat ik die brieven niet las, was dat pensioenen me geen fluit interesseerden. Er stonden zinnen als: "Wanneer er tot uw 65e niets aan uw werksituatie verandert, dan krijgt u...", en dan een bedrag dat er nu mooi uit ziet maar waarvan je natuurlijk geen idee hebt wat dat over veertig jaar nog waard is. 

Vier uur per week werken, dat is voldoende.  Zegt Tim Ferriss, en hij schreef er een boek over met ongeveer die titel. Het werd een week geleden besproken in de NRC. Dat ik dat heb gelezen, mag een klein wonder heten. Ik had namelijk nauwelijks tijd voor de krant.

Mijn vorige stukje heeft wel wat los gemaakt. Dat ging over de zin en onzin van de Kamer van Koophandel. Dat losmaken was niet zo moeilijk overigens, want dit zit al jaren los. Veel mensen hebben zich in het verleden al druk gemaakt over het (gebrek aan) nut en de kosten van de KvK. Wat nu nieuw is, is dat de mensen uit de vrije beroepen zich moeten inschrijven.

Die verplichting is er gekomen omdat er vorig jaar een nieuwe handelswet is aangenomen. Vanaf toen maakte het handelsregister onderdeel uit van de zogenaamde 'basisregistratie'. Het is een van de vele registraties die dit kabinet de afgelopen jaren heeft ingevoerd. Ik vind het belachelijk en moet er niks van hebben.

"Weet je wat jij zou moeten doen?" schreeuwt een hysterisch ventje. Daarna geeft hij het advies naar de Kamer van Koophandel te gaan. Je kent deze reclames ongetwijfeld. Ik ben er niet zo blij mee. Want boodschap is helder: elke zichzelf respecterende starter gaat naar de Kamer van Koophandel om een serieus begin te maken met zijn onderneming. En iedereen die dat niet doet is - dus - een prutser, amateur, louche, kortom: onbetrouwbaar.

Ik ben een beginnende ZZP'er en ik moet niks van de KvK hebben. De redenen daarvoor zijn mijn slechte ervaringen. Of eigenlijk het ontbreken van ervaringen met de KvK.

Ruim een maand geleden, op een vrijdagavond. Tegen zevenen verliet ik voor de laatste keer de parkeergarage van mijn voormalige werkgever. Achter in de auto lag een riante bos bloemen van de collega's. Toen mijn auto naar boven reed, kon ik het niet laten een extra dot gas te geven en een kleine vreugdekreet te slaken. Of was het een strijdkreet?

Starter. Groen, fris, jong! Freelance radiomaker, noem ik mezelf. Het voelt goed. De vrijheid van het zelfstandig ondernemen geeft me veel energie. Mijn agenda is meteen al lekker vol, vooralsnog, en er komen af en toe een paar leuke dingen bij. Zoals een weblog bij Sprout.

Ik ben freelancer geworden omdat ik merkte dat ik meer wilde dan waar ik op mijn vaste plek de kans voor kreeg. Er was één bepalend e-mailtje in dat proces. Ik kreeg een prachtige kans van iemand die mijn werk goed vindt. Ik zou voor hem een ( = 1 ) documentaire mogen maken, zonder enige garantie voor de toekomst. Een unieke kans! Ik heb meteen ja gezegd. Wetende dat het onmogelijk te combineren zou zijn met de baan die ik had...