Alhoewel ik geen kattenmens ben, voel ik de laatste tijd toch enige verbondenheid met onze besnorde viervoeters.

Waar zij volgens de volksmond meestal weer op hun pootjes terecht komen en niet minder dan negen levens mogen opsouperen, krabbel ik ook weer overeind en begin ik aan leven 6 of 7 – ik raak de tel een beetje kwijt. Maar…

Helaas is er iets raars aan de hand met het invoegen van afbeeldingen in mijn Typepad. Daarmee hebben jullie iets gemist - ik wilde vandeweek een oproep plaatsen om 30 mooie blonde vrouwen te vinden om mee te spelen in een commercial die we gaan maken. En ik had vier foto's van de eerste modellen. De oproep geldt nog steeds, maar we moeten het dus zonder 'referentieplaatjes' doen.

Iets heel anders is: Cannes. Aanstaande maandag begint daar weer het Cannes Advertising Festival, zeg maar de 'Wereldkampioenschappen Reclamemaken'. De Telegraaf vroeg me een column te schrijven, ik heb hem hier alvast geplaatst. Bedenk het plaatje van de boulevard met palmbomen er zelf maar bij...

Op de valreep voor ik me straks onderdompel in andere zaken dan zaken, wilde ik jullie het goede nieuws toch niet onthouden. The Buccaneers gaat samen met een ander bureau. En wel 'CAPAY', in Doetinchem. Daarmee zorg ik letterlijk voor verbreding binnen The Buccaneers (nog nooit zo vaak over de A 12 heen en weer gereden, horizontaal door Nederland), en niet alleen op geografisch vlak. Bij CAPAY komt onze back-office te liggen, waardoor we ons in Amsterdam kunnen gaan concentreren op datgene wat we leuk vinden en waar we goed in zijn: Strategien en Concepten bedenken.

Afkomstig uit een gezond gereformeerd nest en recently bezig met 'een stukje introspectie' , waarbij vanzelf de jeugd aan een vergrootglas onderworpen wordt, moest ik laatst opeens denken aan de zaterdagavonden in huize Van Hoogdalem, te Schiedam - of all places. In pyama, haren netjes gekamd en dan met een bakje 'Hamka's' nog even televisie kijken. NCRV, natuurlijk. Evergreens als 'Wie van de Drie' en 'Zo Vader zo Zoon'. En dan tussendoor in het Sterblok (je had alleen nog maar Nederland 1 en 2 en een handvol Duitse zenders) de Fiat Panda tv-commercial waarin de berijder iedereen uitlachte, behalve de motoragent die grijnzend met een daadkrachtige beweging het vizier van zijn helm omlaag klapte en de achtervolging inzette. Zorgeloze tijden waren dat -in a way- of althans: vele malen minder gecompliceerd dan de queeste van nu die 'Ondernemen Met Tegenslagen, deel 5 en 6' heet.

Ik heb even getwijfeld over de titel van deze post. 'Luctor et emergo' had namelijk ook goed gekund. Toch maar gekozen voor een fijne kreet uit mijn verleden met Maarten Bakker en een plaatje van de Phoenix uit de as. De as, ja. Laten we het daar eerst eens over hebben, voor ik mijn wedergeboorte beschrijf. Er is veel gebeurd, niet alleen zakelijk, maar ook op persoonlijk vlak. Teveel om op te noemen, dus ik hou het bij de kern. Verdween ik na mijn laatste post 'Op' naar Frankrijk om onder meer in Chartres bij te tanken - hoe anders kan het gaan. John Lennon zei het al: "Life is what happens to you, while you are busy making other plans". is maar deels waar, want mijn God, wat ben ik zelf verantwoordelijk geweest voor de shit die over me heen kwam. Ik heb het veel te ver laten komen.

Grappig dat mijn laatste post over hard werken ging en dat daar behoorlijk op gereageerd werd. Hoewel... grappig? Er is eigenlijk niets leuks aan. In de verste verte niet - ik ben zelf namelijk op. Van begin af aan heb ik heel open geschreven op Sproutstart, dus ik heb geen zin om er nu doekjes om te winden: ik ben aan het eind van mijn Latijn. Maar ja, ook dat hoort bij ondernemen en alleen maar juich-verhalen hebben we ook niets aan. Vandaar dus dat jullie me even een tijdje gemist hebben. En dat jullie me vanaf vrijdag ook nog even moeten missen: van 5 tot en met 14 mei gooi ik de winkel even dicht. Letterlijk.

Pasen 2006, dus dat betekent twee hele dagen 'vrij' om achterstallige mailtjes weg te werken, presentaties voor te bereiden, planningen voor Mei te maken en weer wat orde op zaken te stellen.

Maar ook: af en toe even wat bladeren en scannen in de stapel ongelezen magazines die groeit en groeit. Vooral als ondernemer krijg je nogal wat toegestuurd waar je eigenlijk geen tijd voor hebt. Maar ja, je bent informatieverslaafd of niet.

Een van de beste artikelen kwam ik tegen in MKB's 'Ondernemen!', waarin Roel Pieper er voor pleit dat het nu hét moment is om een bedrijf te beginnen.

Roel Pieper waarvan ik nooit zo wist wat ik er nu mee moest. En het lezen van het geweldige en bijna ongelooflijke boek 'De Broncode' van Quote's Eric Smit heeft dat er bepaald niet makkelijker op gemaakt.

Maar ik moet zeggen: hij weet wel verdomd goed waar-ie het over heeft en schroomt ook niet dat uit te dragen.

Ooit geleerd van Kees van der Bas: "ze kunnen beter over je fiets lullen, dan andersom".

Moest eraan denken toen ik vanochtend werd gebeld door SBS6, Actienieuws - wat ik vond van de positieve onderzoeksresultaten over de campagne Verkeersveiligheid ('I love verkeersregels'). Moet je net mij hebben.

A: ik heb zelden zo'n debiele, geldverslindende, belerende en niet werkende campagne om gedrag te veranderen meegemaakt.

En B: als ik de overheid was zou ik ook van dat soort sociaal en politiek wenselijke onderzoeksresultaten tevoorschijn toveren om mijn domme en dure beslissing nog enigszins te rechtvaardigen.

Vandaag ging ik naar de boekhouder. Mijn boekhouder heet Rob en de administratie deed ik in een Dirk-tas. Hoewel niet bewust, bleek het onbedoeld een bijna metaforische combinatie. Ik heb heel wat 'financieel adviseurs' gekend. Als je in de reclame werkzaam bent, loop je de kans op relatief jonge leeftijd exorbitante bedragen te verdienen. Dat trekt natuurlijk allerlei rare vogels aan - maar dat ze raar zijn, daar kom je alijd pas later achter.

Eindelijk, het is zover: we kunnen het werk niet meer alleen aan. 'Q1' (zo heet dat in  ondernemerstaal) zit erop, we hebben bestaansrecht en voor Q2 tot en met Q4 is er een hele stapel nieuwe klanten binnengesleept. Da's leuk, nee: da's geweldig. Maar omdat ik zelf nog steeds vijf petten op heb en dat voorlopig ook zo zal blijven, heb ik hulp nodig.

Zelf ben ik sterk in new business, strategie en concepten, maar daarnaast hou ik me ook bezig met het schoonmaken van het toilet, koffie halen, de boekhouding doen en de afhandeling van post. Blijk ik trouwens ook niet slecht in te zijn, al zeg ik het zelf.

Tel daarbij op dat ik ook veel onderweg ben en besprekingen heb, en je snapt: een junior team extra zou geweldig zijn. Zo'n team waar wij de eerste ruwe strategien en concepten 'naar binnen gooien', verwachten dat ze dat goed uitwerken, maar eigenlijk stiekem hopen dat ze die concepten sterk verbeteren, dan wel tot een armzalige eerste poging doen verschrompelen. Wat bieden we zo'n team?

Dat ze er in de reclamewereld af en toe een bedenkelijke moraal op na houden, wist ik al. Maar dat het me zelf nóg een keer zou gebeuren, had ik -naief als ik blijkbaar toch ben- niet kunnen bevroeden. De afgelopen week is me iets overkomen, waar ik nog steeds met stomheid door geslagen ben. Iets dat ik volslagen niet heb zien aankomen - toch een minpuntje voor een ondernemer die altijd een paar zetten vooruit moet denken en pretendeert een vooruitziende blik te hebben. Cor Noltee, mijn nieuwe partner, is van de ene dag op de andere vertrokken. Weggekaapt door een 'bevriend' bureau. Inmiddels is alles weer geregeld en onder controle, maar het was wel even een wereldrecord 'bordjes in de lucht houden'.

Merel wil graag weten of we ook klanten hebben, in plaats van alleen maar in moeilijk jargon kunnen bloggen. Wel, goed nieuws. In januari sprak ik reeds over de pitch die we deden in Doetinchem, samen met CAPAY, om een groot account te winnen van de gemeente Doetinchem zelf. Doetinchem gaat groeien de komende jaren, en dat moet worden gecommuniceerd. Met enige trots kan ik melden dat CAPAY (en wij dus) deze klus gewonnen hebben van twee andere bureau's. Bijgaand het persberichtje. En oh ja, Merel: hou ons in de gaten. De komende weken 4 hele grote :-)

Hij draagt niet elke dag zo'n hippe bril, het haar is inmiddels langer maar de sik klopt redelijk met de werkelijkheid: met genoegen stel ik jullie voor aan onze nieuwe partner Cor Noltee.
Ik 'kende' Cor al een jaar of tien 'via-via', en recentelijk kwam hij weer in the picture als klant. Cor is de bedenker/oprichter (o.a., ook hij is een bezig baasje) van de Stichting Goald, een initiatief ter bevordering van sport en integratie waarmee hij (en nu dus wij) in samenwerking met de KNVB en haar sponsors rond het WK een interessant artikel op de markt brengt.

Helden heb ik niet. Hooguit mensen die me inspireren, een rolmodel zijn. Gelukkig heb ik er velen in kleine kring, vrienden, medestanders, partners en collega’s.
Maar ook ik heb er een paar ‘bekenden’ tussen zitten, waar ik graag van mag leren. John de Mol, bijvoorbeeld. Wat een visionair. Wat een dadendrang. En wat een heerlijke eigenwijze olifantenhuid. Maar ook
Derk Sauer, Richard Branson en Eckart Wintzen kunnen zich in mijn stiekeme belangstelling verheugen.

Niet voor niets ondernemers die alle vier bezig zijn op het snijvlak van media, publiciteit, ICT en productontwikkeling – daar ligt nu eenmaal ook mijn passie.

Afgelopen donderdag was ik op uitnodiging van de ABN AMRO bank (ik kan er niets aan doen, maar ik moet nog altijd terugdenken aan die beroemde campagne midden jaren ’90 met in mijn ogen nog steeds de beste themaregel voor een bank ooit, simpelweg: De Bank) in Ede-Wageningen op een congres over Duurzaam Ondernemen, voluit: “het 7^e Nationaal Sustainability Congres
2006".

Hoeveel kan er in 6 dagen gebeuren? Hoeveel trekt 1 ondernemer?
Dacht ik inmiddels al een paar keer sinds het begin van dit blog “heftiger kan het niet worden”, ik heb me weer eens vergist.
Bijgaand plaatje kwam ik tegen via ‘google, afbeeldingen, ‘holy shit’, en ik moest er wel om lachen (dat kan nu namelijk weer).
Ik kocht de foto ooit ingelijst op straat in New York en ik herinner me nog dat er onder stond: “Tony waits patiently to kill…”of zoiets.
Hij heeft jaren bij Maarten en mij op de kamer gehangen bij alle bureau’s waar we vroeger samen vrolijk heen ‘job-hopten’. Geloof me: afgelopen maandag voelde ik me precies zoals Tony er nu bij zit op de foto. Leeg. Uitgeput. Gefrusteerd. Moe.

Een wandelend tijdbommetje. Eigenlijk raar, want het gaat behoorlijk goed met The Buccaneers. Om niet te zeggen: fantastisch.

Op zaterdag 11 maart aanstaande geef ik een Masterclass Advertising in Groningen.
Vind ik leuk - mensen inspireren, stimuleren, iets leren. Dit keer gaat het om het Prins Claus Conservatorium dat haar verandering van naam wil communiceren, waarbij Nieuwe Garde (een interessante club jonge creatieven van divers pluimage, een soort Jonge Honden, maar dan iets beter georganiseerd - me dunkt) bedacht heeft dat de beste manier om dat te doen, een manier is die vanzichzelf al wat publiciteit genereert. Wel, bij deze. Hun persbericht is (te) vleiend - ik krijg er zowat plankenkoorts van. Wordt vervolgd, want met name het traject na zaterdag dreigt leuk te worden: concepten verzinnen kan iedereen, maar zie ze maar eens compromisloos uitgevoerd te krijgen.

Even dacht ik afgelopen week: de Sproutstart weblog glijdt af. De spanning is eruit. Het ritme verdwijnt. De aandacht verslapt. De klad zit erin. Misschien dachten meerderen van ons er op die manier over, maar het lijkt opeens verdwenen; de malheur, de flauwte.

Begon het met Mieke en haar openhartigheid? Daarna Edo die opeens uit de kast komt en iets heel dramatisch meldt (toch cool van Desiree ook, haar reactie). Greenseats met een twijfelvraag. Ronnie die heel dapper -en dan druk ik me eufimistisch uit- zijn priveleven en helaas bijbehorende emotie deelt. Roemer die van leer trekt. En Sophie die openhartig haar switch aan de openbaarheid prijsgeeft. Dan mogen ‘de boys’ van Zoof! –soms mis ik ze- wel verdwenen zijn, maar gelukkig gebeurt er weer van alles.

En, bedacht ik me, het kan natuurlijk net zo goed aan mijn gemoed gelegen hebben dat ik alles wat minder rooskleurig zag, de laatste dagen.

Een beetje ondernemer onderhoudt met zorgvuldigheid zijn of haar netwerk. En dat kan op vele manieren. Tegenwoordig gelukkig ook, voor digitale freaks als ik, on-line.

Sinds november vorig jaar ben ik actief lid van Open BC. Hoewel ook deze on-line netwerkclub z'n makken kent, vind ik het nog steeds een heel goed instrument. Elke ochtend kijk ik even naar de nieuwste leden, scroll ik door mijn 'search agents' en neem ik wel of geen contact met mensen op - al naar gelang de mate van interessantheid.

Ik moet zeggen: zo'n 20% van de new business leads van het afgelopen jaar, kreeg ik op deze manier. Maar -net zoals in real life- ook hier geldt: je moet er wel wat voor doen, actief zijn en een zekere discipline betrachten. Vorig jaar bedacht ik samen met Edgar -daar is ie weer- Stam van De Gier Stam Advocaten en met Michel Verspui van Conclusion, dat het goed zou zijn om in de regio Utrecht off-line meetings te faciliteren voor leden van Open BC.

Onder het moto "van on-line leads naar off-line deals" en onder de naam Utrecht BC, verleiden we leden om eens achter dat scherm vandaan te komen en elkaar in levende lijve de hand te schudden.

Zaterdag 19 februari en voor het eerst sinds lang heb ik mezelf een middag vrij gegeven. Dat mocht wel, na alle (ronduit positieve) verwikkelingen van de afgelopen dagen.

Ik vind mezelf terug, vergezeld door een waterig zonnetje, in de Pijp, in de ‘De Duvel’ om precies te zijn. Vroeger een favoriete hang-out voor de vrijdagavond (“hheee, jij hier?! Tof man! Nog mooie dingen gemaakt?! Vet, zeg, die film, dat wordt scoren in Cannes – wacht, jij nog een fluitje wit en een Jagermeister..? Zeg, die dame bij jullie achter de receptie, de nieuwe ja…heeft zij ook een eigen telefoonnummer? … blablabla.. and so on”), maar ook op zaterdagmiddag blijkt het hier goed toeven.

Krantje, kopje koffie verkeerd en heel nieuw leven vol slapeloze nachten maar waar ik eerst alleen maar van kon dromen. Het onderwerp van vandaag: voor welke klanten willen we werken?

Op mijn vorige blog werd gereageerd met de vraag of ik uberhaupt wel iets te melden heb. Ai! Na 3 dagen faalangst door dat commentaar en een niet aflatende twijfel aan mezelf, denk ik nu met opgeheven hoofd weer iets interessants te kunnen melden. Hoewel we nog steeds geen officiele uitslag hebben van Gemeente Doetinchem (jaja, ik word er net zo gek en ongeduldig van als jullie), gaat het de goede kant op met onze samenwerking in de Achterhoek. Theo en ik reizen steeds vaker heen en weer en die regelmaat zal alleen maar toenemen. Afgelopen dinsdag heb ik er nog aan tafel gezeten met een andere new business lead (een grote retailer met 150 filialen), en dat ging heel goed. Als het meezit, horen we vandaag of we 'in business' zijn, maar laten we niet te vroeg juichen. Geduld blijkt een schonere zaak dan ik aanvankelijk al dacht. Omdat we afgesproken hebben CAPAY het komende jaar een stuk creatiever te maken en daarmee het 'leading agency' in de regio, zijn we dringend op zoek naar versterking aldaar.

Je zou het tussen al het ge-onderneem, gekluun, gesleur en geincasseer door bijna vergeten, maar genieten is ook een groot goed. Voor iedereen geldt, denk ik, dat er momenten en momentjes zijn tijdens het starten waar je later met plezier aan terugdenkt. Waar anecdotes uit ontstaan. Of zelfs mooie verhalen die een eigen leven gaan leiden. Gek eigenlijk, dat je er later pas met plezier aan terugdenkt. Ik probeer me er nu al zoveel mogelijk bewust van te zijn. Gisteren hadden Theo en ik zo'n belevenis waar ik later, over tien jaar als we de zaak verkopen en ik een speech ga houden, een mooi verhaal aan heb. Een verhaal in de categorie "weet je nog, die keer dat...? Of die keer dat..."?

Donderdag alweer. Alle onderwerpen waar ik steeds over denk:"he, da's een mooie voor de blog" worden telkens ingehaald door de actualiteit. Wat een overweldigende drukte. Niet ingehaald door de actualiteit en de komende maand realiteit is de Happinez: nu in de winkel. Op pagina 122 hebben we een mooi stuk. Wel heel persoonlijk, maar ja - dat hoort nu eenmaal bij de fase van mijn leven waar ik nu in zit, denk ik dan maar. Beter met de billen bloot dan met de kop in het zand. En zo is het goed...

Vorige week had ik het er al over, en nu is-ie al eigenlijk wel zover dat-ie -voor een select publiek, jullie dus- al 'live' mag: de nieuwe website van Martijn Steiner Lovisa. Martijn Steiner wie? Martijn Steiner wat? Is dat een kasteelheer uit vervlogen Middeleeuwse tijden? Een Oostenrijkse struikrover uit de 18e eeuw? Een uitstervende tak van een Centraal Europees pseudo-filosofisch geslacht -verarmde adel, uiteraard? Niets van dat al.

Kom net een stukje tegen op het web. Het heeft even niets met ondernemen te maken. Maar wel met mijn vakgebied. En misschien wel met een veel breder maatschappelijk perspectief. Ik ben zo verbaasd, ik vind het zo'n gekkenwerk, dat ik er niet eens een leuk plaatje bij kon verzinnen. Maar goed ook, want dat schijnt tegenwoordig heel gevaarlijk te zijn.

Een newsflash kan nooit lang zijn, dus dit keer een kort stukje. Maar wel vol goede ontwikkelingen! Begon ik de week met een klein mentaal dipje, deze vroege vrijdagochtend heeft goud in de mond. Er zaten een aantal projecten/klussen in 'de pipeline' (vreselijke uitdrukking, maar wel lekker duidelijk) die ofwel losgekomen zijn, ofwel heel erg dreigen te vallen - vandaag of morgen, letterlijk zelfs.
Zo hebben we onze eerste getekende opdrachtbevestiging binnen voor een campagne voor het blad 'Creatie'...

Sorry jongens. En meisjes. Dit wordt weer zo’n lange lap. Moet even wat kwijt.
Waar zal ik beginnen? Oh ja, bij mijn voornemen: ik zal de laatste zijn om het medium internet te misbruiken en mensen te schofferen, af te branden of anderszins onderuit te halen – en al helemaal niet anoniem.

Maar vandaag heb ik er even aan getwijfeld. Picture this…

Ik heb mezelf -soms tot verwondering van mijn directe omgeving- nog nooit kunnen betrappen op 'klein denken'. Nu, als kleine en startende ondernemer, ben ik wel gedwongen om mijn normale manier van denken enigszins aan te passen aan de realiteit. 'Stapje-voor-stapje' is een concept waaraan ik moet wennen, maar wat wel steeds beter gaat. Gelukkig kun je als mens wel bijleren, maar zul je in de basis niet veel veranderen - temminste, na een zekere leeftijd. Hoe gelukkig was ik dan ook toen ik bijgaand boekje aantrof bij de AKO op Schiphol (mijn favoriete boekhandel, alleen al omdat-ie op een vliegveld is gevestigd. En van vliegvelden wordt ik altijd blij: die stukjes 'Niemandsland' waar talloze paden elkaar onwetend kruisen en waar vele levens letterlijk onderweg zijn). Goed, het boekje - voor ik doorsla en weer groot ga denken...

Zo, dat was me het weekje wel! Om precies te zijn 100 mails in de inbox in het mapje 'voor opvolgen', een bellijstje van 12 nummers van de voicemail overgeschreven, de sproutstart blog een paar dagen niet gezien, alle sociale contacten tot diep onder nul bevroren en vooral... moe. Lekker moe, dat wel. En de tijdelijke blikvernauwing  begint weer plaats te maken voor de wereld om me heen. Jawel: de presentatie in Doetinchem aan de Gemeente zit erop. Ik kan niet oordelen over hoe dat in andere branches gaat, maar in mijn 'vak' heb je te maken met zeldzaam weinig momenten van diep, diep geluk. Meestal heb ik zo'n euforisch moment op het ogenblik dat er je een idee invalt. Een Echt Goed Idee. Dan lijkt het of alle puzzelstukjes even samenvallen en het hele universum voor 5, 6, nou vooruit 7 seconden klopt.

Lief dagboek, ik schaam me. Ik heb je al twee dagen in de steek gelaten. Loop hopeloos achter op de actualititeit en was zo druk dat ik nu wel 30 onderwerpen heb om hier te beschrijven. Natuurlijk: een update. Met alleen maar goed nieuws! Moeten jullie straks even op 'lees verder' klikken. Maar eerst even mijn belofte inlossen aan Edo: ik zou nog over ons logo schrijven. De gestileerde palmboom, in de orkaan. Mooi verhaal, vind ik zelf. In mijn vorige leven, als ene helft van een succesvol team bij een groot, internationaal reclamebureau (Leo Burnett), vlogen mijn maat Maarten Bakker en ik op 24 jarige leeftijd business class de wereld rond met de credit card van de zaak, 'slapend' in hotels met gouden kranen.

Gisteren was ik in Hotel Arena, waar de locale afdeling van D66 het nodig vond een debat te organiseren omtrent 'de toekomst van de creatieve industrie in Amsterdam', onder de bezielende leiding van minister Laurens-Jan Brinkhorst. Ik begrijp -na een nachtje slapen- nog steeds niet wat het belang was van D66 om dat 'debat' te organiseren. Maar voordat ik daar inhoudelijk op terugkom, eerst even een leuke anekdote. Ik ken D66 namelijk. Toen Pim Fortuyn net begon aan zijn -naar later bleek- onwaarschijnlijke opmars in de Nederlandse politiek, begon ik me als verwoed 'redelijk alternatief-stemmer' zorgen te maken over het 'Merk' D66 en hun 'profilering naar de burger (lees: consument) toe'. Samen met goede vriend en mede-idealist Jeroen Leinders schreef ik een brief aan Thom (of is het nu zonder 'h', ik weet het niet eens meer...) de Graaf, waarin we ons aanboden als communicatiedenktank voor de partij in de aanloop naar de verkiezingen. Voordat ik bij Tom zelf op audientie mocht, moest ik eerst langs een PR-dame tijdens een lunch in Panama...

In de reclame/communicatiebranche kennen we een drietal vakbladen. Reclameweek, Marketing Tribune en Adformatie. Daarnaast nog een aantal vakbladen die wat meer in de 'niches' duiken, zoals Credits en Identity Matters. Afgelopen donderdag stonden we met The Buccaneers in de Adformatie, eindelijk het langverwachte 'aankondigingsinterview'. Grappig hoe dat werkt. In mijn carriere heb ik vaker in 'de bladen' gestaan (een interview met mij staat altijd wel garant voor controversiele uitspraken, is denk ik hoe de journalisten denken). Ik heb mezelf er dan ook menigmaal mee in de vingers gesneden: zeker op jonge leeftijd. Zo ben ik ooit ontslagen nadat ik in 1992 in 'Credits' meende te moeten melden dat ik na werktijd een eigen creatieve hotshop runde onder de naam 'De Avondwinkel' en dat die 'Avondwinkel' beter werk maakte dan het bureau waar ik toen officieel werkzaam was, althans overdag: ARA/BDDP.

Wel benieuwd hoe andere ondernemers dat doen: 'cold calling'. Een ondernemer moet 'eruit', 'de weg op', 'achter business aan' en 'gewoon de telefoon pakken'. Zelf heb ik een hekel aan bellen. Nee, ik moet eerlijk zijn: ik heb telefoonangst. Het wordt minder de laatste tijd, maar toch. Ik denk dat het komt omdat ik vroeger enorm gestottert heb. Sterker nog: tot mijn 28e kon ik geen 2 zinnen achter elkaar normaal uit mijn bek krijgen zonder te haperen. Nu kunnen stotteraars vaak heel goed schrijven, net zo als dyslectici (schrijf je dat zo?) vaak hele goede art-directors worden omdat ze sterk visueel denken. Een 'handicap' wordt vaak  overgecompenseerd met haar tegenovergestelde eigenschap - vandaar dat ik mezelf waarschijnlijk geleerd heb te schrijven en copywriter werd. Zo'n probleem is het dus ook weer niet - heeft me best veel opgeleverd. Nu hakkel ik alleen nog maar als ik heel moe ben (niet zoveel), extreem onzeker (best vaak) of... als ik moet bellen. Email (en sms!) was voor mij dus een geschenk uit de hemel, maar ik moet wel oppassen niet alles per mail te doen. Zo kwam ik een interessant stukje tegen op FrankWatching (absolute aanrader), waarin de huidige ontwikkelingen in communicatielancd beschreven worden. Eerst schrok ik...

Sorry vast: dit wordt een hele lange. Maar er moet me even wat van het hart. Vorige week had Sophie er last van. Gisteren Jean Paul. Vandaag Roemer. Een 'dipje'. Twijfel. Wanhoop. Tijdelijke blikvernauwing. Ademnood. Angst - alles waar je als startende ondernemer zo af en toe last van hebt. Ik weet niet wat het is, zijn we het jaar te positief begonnen? Zelf kreeg ik vandaag ook een ferme tik. De ABN AMRO staat niet te springen om bij te springen, zo kreeg ik vanmiddag rond 17.00 te horen. Heeft niks te maken met een fantastisch businessplan. Heeft niks te maken met hele goede klanten -grote vissen- die langzaam het net binnenzwemmen. En het heeft ook niks te maken met het concept van The Buccaneers. Nee, erger nog. Het heeft te maken met mij.

Ik heb een enorme -om niet te zeggen exorbitante- hekel aan multilevel marketing.
Een van de meest vervuilende, storende, doorzichtige en irritante manieren van iemand iets aansmeren. Zo eng ook: als vrienden je iets willen verkopen - hoe zeg je daar vriendelijk 'nee' tegen? En dat ze een gaatje in hun hoofd hebben omdat ze uiteindelijk maar een paar mensen aan de top van de pyramide rijker maken. Ook op het web is het oppassen geblazen. Toch kwam ik vandaag -naast ondernemer blijf ik ook een vakidioot, constant speurend naar interessante dingen- een concept tegen waar ik wel een beetje jaloers op ben...

In alle bijdragen over wereldverbeteringen en jonge garnalen die op 21 januari op Schiphol aankomen, even een korte post over iets heel triviaals. Ik vertelde jullie laatst op zoek te zijn naar een koffiemachine. En vooral: dat er hier geen Senseo inkomt. We hebben zelfs nog even een new business actie richting Max Havelaar ondernomen naar aanleiding van die post. Goed, terzake: ik ben een enorme eikel.
Zie hier ons nieuwe koffiezetapparaat... een Senseo. Weliswaar 'hip' oranje en met Max Havelaar koffiepad's, maar toch. Ik ben geen haar beter dan al die andere anderhalf miljoen consumenten (of zijn het er al meer?) die inmiddels zo'n apparaat in huis hebben. Dan kan ik wel interessant doen en heel visionair over marketing. 'world wide branding' en 'in-game advertising' babbelen, ondertussen ben ik natuurlijk zelf ook gewoon een consument - en gelukkig maar. Ik heb dat vaker met formule's en systemen. Ik heb er een enorme hekel aan, maar trap er altijd in. En stiekum vind ik ze briljant. Neem nou McDonalds, Ikea en Eurocamp, bijvoorbeeld.

Het is er toch echt van gekomen. Theo gaat webloggen. Natuurlijk moet het allemaal niet te gek worden. Ik zal daarom niet zoals mijn waarde collega Herbert dagelijks 2 maal van me laten horen. Maar zo af en toe zal ik mijn licht laten schijnen over veelal onbelangrijke en belangrijke dingen in het dagelijks leven. Het schijnt, als ik naar mijn collega die tegenover me zit kijk en luister, zelfs verslavend kunnen werken. Herbert is de vleesgeworden weblogger. Nu heeft Herbert me ook al aan de msn 'geholpen'. Ik kan rustig stellen: ik ben een junkie. Zo ben ik aan het msn-en (schrijf ik dat zo?) terwijl ik dit stukje schrijf. Dat kan toch eigenlijk niet? Nee, ik vind eigenlijk niet. Ik ga daarom nog even door op de msn. Eigenlijk heb ik daar ook helemaal geen tijd voor. Een mega klus voor de gemeente Doetinchem. Hou jullie op de hoogte!

Ik heb in Rotterdam, Utrecht, Bloemendaal, Vinkeveen, Amsterdam en Barcelona gewoond. Van mijn reizen over de aardkloot bewaar ik de mooiste herinneringen aan Miami, Londen, Curacao, Estland, Cannes, Mumbai, Jamaica, New York en Israel. Cosmopolitisch? Ach, als ik op de A10 naar huis reed van Schiphol met de ING-schoen in aanbouw rechts van me- liefst 's ochtends vroeg- voelde ik me net zo'n kneuterige Hollander als iedereen die pindakaas en hagelslag meeneemt naar de camping in Frankrijk. Maar na jaren van zwerven en me nooit echt ergens thuisvoelen, ben ik sinds een half jaar weer geland in Amsterdam. Een huis, een zaak. Een vriendin. En een doel voor ogen.

Desire, Henk en alle anderen die nieuwsgierig waren na gisteren: sorry. Moest even bijkomen na gisteren... :-) Ben dus maar mijn vriendin gaan ophalen en pizza gaan eten bij L'Arena (ja, ik kon pinnen) en heeeeel vroeg de mand in met wat magazine's. Maar: wat 'n verhaal! Kom ik daar om exact 15.02, mijn boekhouder Rob Takken van Amiko -onthoudt die naam- was er natuurlijk al. Met stropdas.
Businessplan voor 90 % af. Omwille van mijn perfectionisme was ik nog helemaal niet tevreden, want ik had maar 1 complete set. Top-inhoud, prachtig vormgegeven maar... niet ingebonden. Geen tijd meer.
Nou ja, je kan niet alles hebben. Bij binnenkomst bij de ABN AMRO vroeg mijn hopelijk toekomstige accountmanager Remko Zimmer '"of ik met de Greenwheels was of de Jag..." Hij bleek al een week mijn weblog op Sproutstart bij te houden! Enigszins perplex, want voorbereid op het vertellen van mijn hele verhaal, namen we plaats. Vertellen kan ik wel, zeker als ik het al een keer heb opgeschreven en de adrenaline gierde door mijn lijf alsof het de eerste de beste campagnepresentatie was aan een nieuwe klant. Heerlijk, die momenten - daar kan ik echt weken op teren. Het is alsof je 'op' moet, en naderhand ben je bekaf. Enfin...

Vandaag  -zo stond er op onze website te lezen- zouden we officieel 'open' gaan met een  feestje. Altijd al  een goede dag gevonden, vrijdag de 13e. Omdat  we nog niet helemaal toe zijn aan een knalfuif (financieel niet, interieurtechnisch niet en ook mentaal niet - de business moet ons insziens eerst maar eens echt gaan lopen voordat w e stoer gaan doen), besloot ik er dus gisteren een on-line campagnetje uit te doen waarin we het feest uitstelden.  Maar dan wel geheel in stijl van The Buccaneers: leuk, verrassend, origineel en eerlijk. De eerste pagina kondigde het feest aan, en een paar seconden later veranderde die pagina in een vies bakje koffie op een leeg schetsblok, onder het motto 'Dikke pech'.

'Elk voordeel heb z'n nadeel'. En omgekeerd, natuurlijk. Zo is een van de voordelen van succesvol creatief zijn in de traditionele reclamewereld, het wagenpark waarover je op reeds jonge leeftijd kunt beschikken. Althans: in loondienst. Los van de exorbitante salariering zijn het vooral de 'employee benefits' die lonken, namelijk. Pensioenen, onkostenvergoedingen, reisjes Cannes en de bekende 'ton en een turbo'.
Zo reed ik -belachelijk jong- onder meer reeds MG, Jeep Cherokee, Fiat Barchetta, Citroen SM (met Maserati motor!) en Mercedes 230 SLK. Allemaal flink met leer en accesoires bekleed. Als ondernemer maken we hele andere tijden mee.

Of het nou een oud Chinees of een oud Joods spreekwoord is, daar wil ik vanaf zijn. Maar feit is dat een van de twee volken een wijsheid heeft: "ik wens je veel personeel", maar dan in cynische vorm. Wij hebben vandaag ons eerste 'personeelslid' mogen verwelkomen: Corine. Corine loopt stage en omdat ik zelf vandaag geen tijd heb voor iets spannends op de weblog, liet ik haar zichzelf even voorstellen:

Opdracht nr. 1: Stel jezelf eens even voor.

Zo, inloggen en beginnen maar. Mijn eerste werkdag begint, uiteraard ná het kopje koffie, met mijn eerste taak: de weblog. Nou, vanochtend stond ik op om dan eindelijk te beginnen aan het echte werk: voor het eerst achter de boeken en van de theoretici weg. Na de (slechts) twee afspraken was iedereen ervan overtuigd dat ik van waarde kon zijn voor dit bedrijf en ik kon beginnen.

Nog niet eens officieel begonnen en nu al Adformatienieuws: Het Rotterdamse Be Positive en U-Lab worden partners in The Buccaneers. Ik had al iets gemeld in een van mijn vorige posts, maar nu dan 'ligt het op straat'. Volgende week donderdag staan we met een groot interview/achtergrond verhaal in de Adfo, maar ik zal er vast iets over vertellen. Theo en ik zijn creatieven. Creatieven blinken in de regel niet uit in organisatie & structuur. Omdat ik -in tegenstelling tot de mythevorming rond creatieven- wel heel zakelijk en commercieel ben, besloot ik dus op zoek te gaan naar mensen die er voor kunnen zorgen dat mijn handicaps zo veel mogelijk worden opgevangen, en daardoor mijn sterke punten kunnen worden uitgebuit. Handicaps? Zoveel dat ik er een maand lang elke dag een post van kan maken en 10 punten per dag behandel... :-) Sterke punten? Veel minder: Ideeen verzinnen, verbanden leggen, kansen zien, strategisch vooruitkijken en... new business. Zodra ik new business aan tafel heb, verkoop ik ook onze concepten wel. Maar daarna gaat het mis...

Pfff... tijdje terug alweer dat ik even tijd had om te bloggen. Ben benieuwd hoeveel van de 12 ondernemers zich niet laten lijden door de waan van de dag en de discipline blijven opbrengen om regelmatig te posten. Omdat ik met mezelf heb afgesproken aan het eind van 2006 het complete overzicht van deze weblog in boekvorm voor relatie's uit te brengen, even een kort overzicht van de belevenissen: Adformatie, ABN AMRO-bezoek, Dig Ishta, Corine Ahlrichs, Vak ZUid & De Gier | Stam, Eunice Lieveld en Max Havelaar. Om aan het eind bijgaande foto uit te leggen...

Naast ondernemer ben ik natuurlijk ook consument (overigens: 1 van de redenen waarom ik niet zo in de scheiding tussen 'consumer' en 'b-2-b' geloof, immers: de directeur van KPN is wellicht ook een Volvo-liefhebber en zit 's ochtends ongetwijfeld ook met de Telegraaf op de plee). Volgens de heren en dames 'trendwatchers' ben ik tegenwoordig zelfs geen gewone consument meer, maar een 'prosumer'. Dat betekent dat ik 'aan de macht ben'. Mede dankzij internet. En mede dankzij weblogs. We gaan het vandaag eens proberen. Niet om iets of iemand af te zeiken, da's te makkelijk. Maar om te kijken of we het bedrijf waarover ik nu ga fulmineren kunnen helpen of iets kunnen leren. Gisteren meegemaakt: We bellen naar Kinko's of we daar een presentatie (businessplan) kunnen laten uitprinten en inbinden. En of dat ook op rekening kan.

5 jaar geleden begon ik mijn eerste bureau. Jarenlang verwend als 'mystieke' creatief in een wereld die niets maar dan ook niets met de echte te maken heeft, ging ik na 3 maanden onderuit. Over zakendoen moest ik nog veel leren! Ik had toen beter moeten luisteren naar Edgar Stam, advocaat in ondernemingsrecht. Ik sloeg zijn waarschuwingen in de wind, en begon een avontuur zonder ook maar 1 letter op papier. Geen aandeelhoudersovereenkomsten, geen leveringsvoorwaarden, nul, komma nul. Enfin, na die 3 maanden belde ik hem met hangende pootjes. Hij heeft me enorm geholpen en in de afgelopen jaren meerdere malen bijgestaan bij interessante -en eerlijk is eerlijk- soms ook minder leuke zaken. Al 5 jaar min 3 maanden is hij mijn vaste raadsman, advocaat, vriend, geweten, criticaster en mede 'wereldbestormer'.

Ik weet niet hoe jullie het ervaren, maar persoonlijk ben ik erg blij dat het weer gewoon 2 januari is. Al die Kerstdagen en Oudjaarvieringen leidden me alleen maar af van waar het in 2005 over begon te gaan en waar het in dit jaar alleen maar over zal moeten gaan: The Buccaneers. Is dat normaal? Nee, ik denk het niet. Er is meer dan werken alleen. Maar ik denk dat alle 12 starters wel hetzelfde kennen: dit jaar even niets anders dan de zaak. Terwijl ik dit schrijf, krijg ik opeens een enorme behoefte aan koffie weer, en ik bedenk me dat ik natuurlijk best eens een koffie automaten exploitant kan vragen om mij in deze weblog te sponsoren. het zal vaker voorkomen dat ik aan koffie denk als ik blog, zeker nu ik (heel zwak, maar toch) op 1 januari jongstleden -dus al 1 dag lang- gestopt ben met roken. Want dat hebben we nog niet: een koffiezet apparaat. Een Senseo komt er bij mij niet in, dus als iemand nog een goede tip heeft voor een Cappucino apparaat?

Eind van het jaar in zicht... pfff. Voor mij was het voornamelijk buffelen, klunen en afzien. Maar ja hoort erbij. 10 maanden van voorbereiding en zorgvuldige benadering waren in 2005 mijn deel. Vandaag de laatste hand leggen aan het businessplan 2006 (hoe mooi: op oudejaarsdag) en dinsdag a.s naar de bank. Te beginnen bij de ABN AMRO. Ben benieuwd. Ik moet nog steeds even uitzoeken hoe ik plaatjes upload (kantoor is namelijk een prachtig zooitje vandaag, ben al vanaf 04.00 vannacht aan de koffie en aan het typen) en ik moet nog even kijken hoe ik teksten in 2 delen op de blog krijg. Zo eerst even een mail sturen aan mijn relatie's dat ik vanaf vandaag hier te vinden ben. En in de Sprout zelf sta (volgens mij waren er betere foto's... ). ff koffie pakken.

Je zou toch zeggen dat ik er na 17, bijna 18 jaar reclame wel aan gewend ben: deadlines. Het is nu 18.49 uur zie ik rechtsonder. Dat betekent dat ik 1 uur en 49 minuten, inmiddels 1 uur en 50 minuten over tijd ben. Van Rutger, de extreem strenge webmaster van Sprout en dus ook van deze blog, had ik om 17.00 uiterlijk moeten leveren. Het maximaal 1 minuut durende filmpje had al twee weken terug af en ingeleverd moeten zijn. En oh ja: een CV-tje. Ook nog niet gedaan. Of wel? Kortom: geen beste reclame voor mezelf.